Skip to main content

Американские режиссеры подыскивают армянских исполнителей

Росбалт, 29/11/2004

24 ноября в Ереванском аэропорту произошло из ряда вон выходящее событие. Первый президент Армении Левон Тер-Петросян, который уже долгие годы не общался с прессой, по прилете из США неожиданно дал интервью оказавшимся в аэропорту нескольким журналистам. По словам самих представителей прессы, они были настолько удивлены возможностью проинтервьюировать молчаливого экс-президента, что оказались не готовы к беседе.
Однако в данном случае интересны не столько сами ответы экс-президента, живущего в уединенном особняке, пишущего уже второй том научного труда по истории Крестовых походов и чурающегося появления в свете. Интересен сам факт интервью, совпавшего с окончанием большого турне Левона Тер-Петросяном. Сначала он побывал во Франции, а затем в США, на открытии Президентского центра Клинтона, где встретился как с самим Клинтоном, так и с другим экс-президентом США — Дж. Картером, а также с обоими Бушами.
На вопрос о том, делались ли ему какие-либо предложения в США, Левон Тер-Петросян ответил: дескать, не пойму, о каких предложениях вообще идет речь. Он также весьма уклончиво высказался о возможности своего возвращения в большую политику.
Возможно, неожиданное нарушение обета молчания со стороны Тер-Петросяна не было бы столь заметно, если бы не целый ряд факторов, которые так или иначе связываются с зарубежным вояжем экс-президента Армении. Понятно, что события, развернувшиеся на Украине в годовщину грузинской 'революции роз', могут иметь самое непосредственное воздействие и на Армению. И не последнюю роль в политической игре здесь может сыграть сам Левон Тер-Петросян и его окружение.
В последние месяцы давление Вашингтона на Ереван несколько снизилось — как по причине президентских выборов в США, так и вследствие чрезмерной занятости американцев на "украинском фронте". Но, проведя 'демократизацию' Украины, Белый дом первым же делом займется именно Арменией — здесь всё слишком запущено, чтобы устраивать американцев.
В Армении у американской администрации есть два варианта. Первый весьма сложен: заставить президента Роберта Кочаряна отойти от его пророссийской политической линии. Но с этим Белый дом вряд ли сможет совладать: Кочаряна слишком многое связывает с Кремлем. Это было видно и по поспешному поздравлению Виктора Януковича с избранием, которое армянский президент сделал одновременно с российским, не смутившись реакции Запада.
Второй вариант — смещение Роберта Кочаряна и замена его проамериканским политиком. Но и тут есть проблема: имеющаяся радикальная оппозиция, которая пыталась сменить власть в стране весной нынешнего года, никак не устраивает Вашингтон, поскольку также является подчеркнуто пророссийской.
Кроме того, в Армении, впрочем как и в соседнем Азербайджане, основным фактором, который может стабилизировать ситуацию, либо наоборот — привести к глобальным политическим изменениям, является карабахский вопрос.
До тех пор, пока президент страны контролирует карабахскую проблему, сместить его — задача крайней сложности. Обвинения в коррупции, нелегитимности выборов и прочее — никак не гарантируют успеха оппозиции. Но стоит власти дать слабину в вопросе Карабаха, как общество, политическая и военная элита мгновенно консолидируются против президента.
Примером может служить как вынужденный уход в отставку Левона Тер-Петросяна в 1998 году, так и череда отставок азербайджанских президентов в "до-алиевскую" эпоху.
Что касается оппозиционных сил Армении, то здесь у американских режиссеров "бархатных революций" выбор не велик. Из серьезных структур откровенно антироссийски проявляет себя в последние месяцы Армянское общенациональное движение (АОД) — правящая партия при Тер-Петросяне. АОД сейчас крайне активизировался, а его основная риторика последних дней — "Кочарян довел карабахский вопрос до кризиса". По словам же самого экс-президента, Армения упустила здесь ряд серьезных возможностей, и даже 'если спустится сам Бог', вернуть их уже нельзя.
Несмотря на то, что действующий президент Армении сразу после выступления Тер-Петросяна заявил, что с Карабахом 'всё идет хорошо', следует признать, что Азербайджан, при президенте Ильхаме Алиеве, перешел в "наступление" и уже добился определенных побед в международных организациях, в частности, в ПАСЕ, где уже принят проект анти-армянского доклада Дэвида Аткинсона. Стоит Вашингтону усилить давление на Ереван, как Кочарян попадет в тяжелое или даже безвыходное положение. И тогда придет время АОД...
Конечно, необязательно к власти будет рваться лично Левон Тер-Петросян. Однако, в самом АОД уже заявляют о том, что 'возвращение Тер-Петросяна и желательно, и необходимо. На сегодняшней политической арене нет иной политической силы, кроме Тер-Петросяна, которая была бы в состоянии решать вопросы'.
К тому же Тер-Петросян и АОД хороши для Вашингтона не только для того, чтобы начать процесс смены власти, но и для того, чтобы привести его к нужному завершению.
Роберт Кочарян — жесткий политик, что он показал минувшей весной, умело расправившись с оппозицией без оглядок на международные организации. Радикальная оппозиция откровенно жаждет крови президента и ясно, что с ними он будет биться до конца. А это может привести республику на грань хаоса и крайне осложнить ситуацию в Карабахе и вокруг него, чего вряд ли добиваются в Вашингтоне.
АОД же является единственной силой, которая даст Кочаряну спокойно уйти. В свое время он спустил на тормозах возможные судебные процессы против бывших властей, которые обвинялись в коррупции, доведении страны до жесточайшего энергетического и экономического кризиса. Если же ситуация в Армении выльется в крайнее противостояние власти и оппозиции, то только в случае с АОД Роберт Кочарян согласится отказаться от власти более или менее мирно.
Самвел Мартиросян, ИА "Росбалт". Ереван
Подробнее:http://www.rosbalt.ru/main/2004/11/29/187173.html


Comments

Popular posts from this blog

Ով կարո՞ղ է ձեզ գաղտնալսել եւ ինչ անել

Գաղտնալսման թեման Հայաստանում շատ
ակտուալ է․ երբ գաղտնալսում են հենց
գլխավոր գաղտնալսողին, պարզ է, որ առնվազն տեսականորեն վտանգը այդքան էլ
տեսական չէ։ Իսկ եթե գործ ունես լրագրողական գործունեության հետ, ապա հասկանալի է,
որ կարող ես լինել ավելի հավանական թիրախ, քան հասարակ քաղաքացին։ Եվ որպես
լրագրող ունես տեղեկատվութունը պաշտպանելու խնդիր։ Չնայած, սա վերաբերում է
բոլորիս։

Ո՞վ կարող է գաղտնալսել


Որ մարմինները, ընդհանրապես, իրավունք ունեն իրականացնել ՀՀ֊ում
օպերատիվ-հետախուզական գործունեությունմ, որի մի մասը հենց կազմում է գաղտնալսումը։

Ըստ Օպերատիվ-հետախուզական գործունեության մասին ՀՀ օրենքի 8֊րդ հոդվածի․

Օրենքով իրենց վերապահված լիազորությունների շրջանակներում լայն իմաստով
օպերատիվ-հետախուզական գործունեություն իրականացնելու իրավունք ունեն` 1) ոստիկանությունը. 1.1) ռազմական ոստիկանությունը. 2) ազգային անվտանգության մարմինները. 3) հարկային մարմինները. 4) մաքսային մարմինները` մաքսանենգության և այլ հանցագործությունների խափանման ու
բացահայտման նպատակով. 5) քրեակատարողական ծառայությունը` միայն քրեա…

Հաքերները ուղարկում են խայտառակող տեսանյութ հրապարակելու սպառնալիքներ

Այսօր բազմաթիվ մարդիկ ստանում են նամակներ, ուր իրենց սպառնում են հաքերները եւ գումար պահանջում։ (նամակի մոտավոր տեսքը ստորեւ)։ Ի՞նչ են ուզում հաքերները։ Էլեկտրոնային նամակում գրված է, որ իրենք գիտեն ձեր էլեկտրոնային փոստի գաղտնաբառը։ Եվ, հաճախ, իսկապես գրում են գաղտնաբառը, սովորաբար, արդեն հինը, որը մարդ փոխել է, բայց իսկականն է։ Հետո սպառնում են, որ, իմանալով գաղտնաբառը, իրենք կարողացել են ներխուժել համակարգի կամ էլեկտրոնային փոստ, վիրուս տեղադրել սարքում եւ գաղտնի տեսագրել մարդուն։ Ու հիմա սպառնում են ինչ-որ խայտառակող տեսանյութ հրապարակել, եթե մարդ գումար չվճարի։ Ավելին, հաճախ հենց ձեր էլեկտրոնային փոստի հասցեից է գալիս ձեզ նամակը։

Իրականում սա խաբեություն է։ Հունվարի կեսերին ինտերնետում հայտնվեց մի մեծ, միլիարդանոց էլեկտրոնային փոստերի եւ դրանց գաղտնաբառերի արխիվ։Դա տարբեր տեղերից տարբեր ժամանակներին գողացած տվյալներ էին։ Հիմա կիբերհանցագործները այդ արխիվի ցուցակով բոլորին ուղարկում են նման նամակ՝ հույս ունենալով, որ մարդու վրա կազդի այն, որ իսկական գաղտնաբառն է տեսնում, կվախենա …

Ինչու է պետք անպայման գնալ ընտրությունների․ թվերն են խոսում։

ՀԻմա մի քանի կարեւոր բան, թե ինչու պետք է պարտադիր գնալ ընտրությունների։ Եվ կապ չունի, թե ում եք ընտրելու։

Սոցհացրցումները բավականին վատ ազդեցություն ունեն հայաստանյան հասարակության վրա։  Մի մասը պրոֆեսիոնալ չեն։ Մյուսները՝ մի շարք հանգամանքներ հաշվի չեն առնում։ Օրինակ, ռեյթինգային թեկնածուները հեղինակությունը տվյալ հատվածներում, ինչը կարող է բավականին հետաքրքիր փոփոխություններ մտցնի թվերի մեջ։ Իսկ կարեւորը․ շատ մարդկանց հիասթափեցնում են եւ ստիպում մնալ տանը կամ ձայնը տալ ոչ նրան, ում մարդը կցանցկանար։ Քանի որ, բնականաբար, մարդ ուզում է իր ձայնը տված լինի այն ուժին, որը մեծ հավանականությամբ կանցնի ԱԺ։

Բայց եկեք տեսնենք, որ ամեն ինչ այդքան էլ միանշանակ չէ։ ՄԻանշանակը մենակ այն է, որ կհաղթի Իմ Քայլը։ Մնացածը կախված է ընտրողներից, այսինքն՝ նաեւ ձեզանից։

Եկեք նայենք։ Անցյալ պարլամենտականներին քվեարկել են 1,575,786 մարդ։ Տեսականորեն քվեարկելու իրավունք ունեցողների թիվը եւս մեկ միլիոնով մեծ է, չնայած այստեղ շատերը պարզապես երկրում չեն։ 2017 ընտրություններին մարդկանց բերում էին ավտոբուսներով…